Wojsko

Rysiek po prostu nie odbierał kolejnych wezwań – opowiada Gola. Aż raz odebrała jego mama, więc musiał się zgłosić na komisję. Poszliśmy razem. Kapitan —pamiętam — Czerwiński powiedział do niego: „Nie wstyd ci? Żona pracuje, ty nie pracujesz, włóczysz się tylko, nosisz długie włosy… “. Rysiek spuścił głowę i milczał, a kapitan Czerwiński ciągnął: „Ale dam ci szansę. Możesz odpracować wojsko w straży pożarnej albo w fabryce fiata “. Rysiek zgodził się, wybrał fiata -lecz do pracy oczywiście nie poszedł. Znów zaczęły przychodzić wezwania – a on znów ich nie odbierał. Któregoś dnia, już kiedy byłam w ciąży, do drzwi zapukał patrol drogówki. „Mamy rozkaz doprowadzić Henryka Riedla, bo uchyla się przed służbą wojskową” – usłyszeliśmy. Cóż, u nich w papierach też był bałagan… Rysiek stał jak słup, krzyczał za to teściu, który wypadł ze swojego pokoju: „ Taki Bardzo dobrze! Nareszcie ktoś go wychowa, weźmie w karby, każe zrobić zawodowe prawo jazdy!”. Zdecydowanie był za, co mnie dodatkowo podkręciło. Do niego ostro powiedziałam, że teraz na wychowanie chyba za późno, a do nich, że Rysiek zostaje w domu, a wyjaśnić nieporozumienie na komisariat pojadę ja. Chyba się przestraszyli moją ciążą, bo grzecznie oznajmili, iż Ryśka muszą zabrać, ale zapięć minut do mnie zadzwonią, by powiedzieć co i jak. Zadzwonią na pewno. Faktycznie. Wtedy zaczęłam wrzeszczeć do słuchawki, że muszą go puścić, bo z jego imieniem jest błąd – i w ogóle muszą go puścić… Krzyczałam i groziłam. Powiedzieli: „Dobrze, puścimy go, ale jutro musi iść na WKU wyjaśnić sprawę”. Rysiek wrócił, usiadł i odetchnął: „ Gośka, ja się modliłem, żebyś nie zmiękła. Już miałem zdjęte sznurowadła, zabrany pasek, opróżnione kieszenie – i rano do jednostki. Twój wrzask dali na głośniki na cały komisariat. Nawet milicjanci wracający z patrolu podchodzili do mnie: ‘To twoja żona? Ale masz herod babę… Współczujemy ci’. Ja: ‘Tak, co zrobić…’. Nazajutrz rzeczywiście poszłam do WKU i wyjaśniłam pomyłkę. Za „jedynego żywiciela rodziny” nie mogłam go podać, bo… przecież nie pracował. Potem Rysiek tak się wycwanił, że jak przychodził papier z WKU czy komendy, to mnie kazał iść, a sam czekał schowany za rogiem. „No i co, no i co?” -pytał zaniepokojony. A ja mówiłam: „Panie kapitanie – czy tam poruczniku – co mam zrobić, skoro męża znowu nie ma w domu? “. „ Oj ma pani z tym mężem… ” - słyszałam. I tak lata biegły na lawirowaniu, aż przenieśli go do rezerwy.

Wszystko o wielkim bluesie

Posted on Maj 28th, 2010 in Człowiek | Komentarze są wyłączone

Polecamy

Archives

Sponsorzy

Ostatnie posty

Godne Twojej uwagi.

Categories