Sukces muzyczny

Koledzy z kapeli zresztą zostawili Riedlowi na tym polu swobodę. Na początku doprowadzało to tylko do sytuacji zabawnych, kiedy Beno Otręba usłyszał wyrwane z kontekstu słowa „Harleya” „To wspaniała jest maszyna /Choć ma już ze czterdzieści lat / Stary mój też ją dosiadał / To samo czuł mój starszy brat” — usłyszał i lekko się zarumienił… („Harley mój” jest zresztą tekstem bardzo nietypowym, bo Rysiek – nie posiadający ani żadnego pojazdu, ani prawa jazdy -unikał pisania o rzeczach, których nie doświadczył; te słowa złożył pod niedoszły koncert Dżemu na zlocie harleyowców). Ale potem już doszło do dyskusji, czy tekst utworu „Detox” nie idzie za daleko w swoim naturalizmie. Był to fragment większej całości, czyli długoletniego sporu między Riedlem a Styczyńskim dotyczącym obecności w tekstach wątków narkomańskich. Nie chciałem - tłumaczy gitarzysta – by utożsamiano Dżem z tymi sprawami, ponieważ oprócz Ryśka i jeszcze Michała nikt z nas nie miał do czynienia z drągami. Ale moje argumenty jakoś ulegały jego argumentom. Chociaż to już późniejsze dzieje…

Ciekawe, że na Ryśkowy talent do pisania nie naprowadza żaden ślad z młodości. Pamiętam - opowiada pani Krystyna Riedel -jak mi córka przysłała do Niemiec jakąś gazetę z wydrukowanym tekstem Ryśka. „Mamo” -pytała zaskoczona – „od kiedy to Rysiek wiersze pisze?!”. Rzeczywiście… Kiedyś mieli w szkole opisać, jak spędzili wakacje. Wszyscy nasmarowali po kilka stron, a Rysiek wydusił z siebie jedno zdanie: „Byłem nad morzem i jedzenie mi smakowało”. Spytałam go, czy to wszystko. „Przecież więcej nic nie było ” – odpowiedział zdziwiony. Małgorzata Michalski: To, co Rysiek pisał w szkole, było… okropne.

Ale zaczął pisać i muzykę – w domu Leszka Falińskiego i z nim przy fortepianie. Mówiąc dokładniej – zaczął układać linie wokalne. Właśnie tam i wtedy, czyli pod koniec lat 70., spółka Leszek & Rysiek (z czasem wzmacniana przez Adama) skomponowała utwory, które rekomendacji nie wymagają – „Jesiony”, „Whisky”, „Paw”, „Oh, Słodka”, „Człowieku co się z tobą dzieje”. Warto wszakże dodać, iż tylko jeden z nich – „Jesiony” – w późniejszej wersji płytowej nie różnił się znacznie od wersji pierwotnej. A „Jesiony” zostały skomponowane po koncercie Erica Claptona w Spodku w grudniu 1979 – i pod wrażeniem tego koncertu. Byłego gitarzystę byłego Cream oglądała czwórka Adam Otręba – Leszek Faliński – Tadeusz Faliński (brat Leszka, kolejny basista Dżemu) – Ryszard Riedel. Clapton w Spodku to był drugi i ostatni z, tak rzadkich w owym czasie, koncertów zagranicznych tuzów w Polsce, w jakim Riedel uczestniczył. Pierwszy, też w Spodku, dał trzy lata wcześniej Rory Gallagher. Rysiek nigdy nie miał pieniędzy, a jak miał, to od razu wydawał (co na jedno wychodzi), ale w razie potrzby potrafił je skombinować, wtedy być może… pożyczając ode mnie czy od Tadka —już nie pamiętam. Gallaghera i Claptona słuchał uważnie, bez okazywania emocji (zresztą bardzo rzadko uzewnętrzniał emocje), ale obaj mu się podobali – wspomina Leszek. Faktycznie – właśnie koncerty Irlandczyka i Anglika były tymi koncertami słuchacza Ryszarda Riedla, które uznał on za najlepsze w życiu.

Oprócz utworów później dobrze znanych, Rysiek z Leszkiem zrobili w domu tego drugiego jeszcze jeden – „Mamę”, z tekstem wokalisty. On miał „joba ” na punkcie swojej mamy, co było tym bardziej wspaniałe, że przecież jako syn nie był wspaniały - mówi Faliński. Właśnie – ileż odniesień w Ryśkowych tekstach do mamy… ,Kiedy byłem mały /Pytałem / Co to jest życie, mamo? ” („Naiwne pytania”); ,Mama /Powiedziała mi /Że każdy ma swojego anioła ” („Niewinni i ja” ); o „Liście do M.” nie wspominając… Krystyna Riedel: Tak, było dokładnie tak, jak to opisał w „Naiwnych pytaniach “. Pytał mnie jako dziecko o różne rzeczy, o sens życia. Odpowiedziałam: „Widzisz, w życiu piękne są… tylko chwile”. Nie przypuszczałam, że tak to zapamięta… Lecz „Mama” ostatecznie nie została przez

Dżem nagrana, ponieważ była utrzymana w stylu Genesis/Yes, którym wówczas fascynował się Faliński – i tylko on. Ale sam Riedel doceniał wszechstronność muzycznych zainteresowań Falińskiego. Doceniał to szukanie nowych ścieżek, które charakterystyczny dla Dżemu rock – blues potrafiło raz odświeżyć reggae. raz country, a innym razem funky albo boogie. Leszek podkreśla, że na wspomnianym koncercie Claptona – który nie grał pod maszynkę – sporo się nauczyli. „Jesiony” są tego trudnym do zbicia dowodem.

Wszystko o wielkim bluesie

Posted on Maj 28th, 2010 in Człowiek | Komentarze są wyłączone

Polecamy

Archives

Sponsorzy

Ostatnie posty

Godne Twojej uwagi.

Categories