Kolejne koncerty

Pozłacany warkocz” był odgrywany w 1981 roku na scenie w Zabrzu, nagrany w studiu w Katowicach oraz pokazany w telewizji. Oglądały go wszystkie trzy pokolenia Riedlów, w tym najmłodsze – reprezentowane przez wówczas trzyletniego Sebastiana. Skończyło się na łzach. ,Jak to, tata tu i tata tam?!”. Za nic nie chciał uwierzyć, że to możliwe. Płakał — opowiada babcia Bastka.

Kiedy starsi państwo Riedlowie pakowali się przed przeprowadzką do Niemiec, Rysiek bardzo bał się, że ojciec weźmie ze sobą magnetofon, który niedawno sprezentował synowi. ,Nie bój się -jak ci dałem, to teraz nie zabiorą” -odpowiedział mu mąż. Chociaż zdania o wyborze Ryśka nie zmienił. Rzadko -dużo rzadziej niż żona – słuchał płyt Dżemu, a jeśli już słuchał, o tej muzyce się nie wypowiadał. Zresztą Rysiek nie wykazywał dbałości o rozsyłanie płyt rodzinie. Pod tym względem z mamą było jeszcze jako tako, ale o siostrze zapominał kompletnie. Małgorzata musiała kupować płyty a raczej kasety – sama. Gdy kiedyś zwróciłam mu uwagę, że mógłby do tego podejść trochę inaczej — zwłaszcza jak zamieszkałam w Niemczech – odpowiedział, iż wysyłanie płyt należy do Goli. Ale Gola, niestety, też zapominała… I z tego powodu, i z racji ograniczonego kontaktu z polskimi mediami (chociaż media długo nie były przychylne Dżemowi, oj nie były) – rodzice z siostrą tak naprawdę aż do „listu Do r. Na 12 Głosów” nie wiedzieli, na jaką gwiazdę wyrósł Ryszard! Zresztą sam nie byl wylewny w tym względzie. Czasem tylko bąknął mamie, że miał fajny koncert, że przyszło dużo ludzi, że podobało się im i jemu. Nic albo niewiele więcej… Nie lubił się chwalić, w ogóle nie lubił rozmów na forum rodzinnym o muzyce, zespole, karierze. Zresztą podczas drugiego przyjazdu matki z Niemiec do Polski Rysiek powitał ją radośnie, zamienił kilka zdań, ale za chwilę odseparował się od rodziny w swoim pokoju, gdzie siostra znalazła go słuchającego z walkmana Dire Straits. Dlatego tym więcej dał pani Krystynie do myślenia pewien sygnał gdzieś w połowie lat 80. Jechałam autobusem do kraju. W Bochun wsiadła grupa polskiej młodzieży. Usłyszałam, jak bardzo wychwalają jakiegoś wokalistę. Zaciekawiło mnie, o kim tak mówią, więc zapytałam. „O Ryśku Riedlu”. „Przecież to mój syn!”. „Niemożliwe!!!”. Jak mnie obstąpili, jak zaczęli gratulować… Zresztą podobną przygodę miała nieco wcześniej siostra Ryśka, która na mazurskim biwaku usłyszała, że przy sąsiednim ognisku jacyś studenci grają i śpiewają „Powiedz mi coś o sobie” z tekstem jej brata. I znów zdziwienie, i znów gratulacje.

Wszystko o wielkim bluesie

Posted on Maj 28th, 2010 in Człowiek | Komentarze są wyłączone

Polecamy

Archives

Sponsorzy

Ostatnie posty

Godne Twojej uwagi.

Categories